I wanna learn Hindi… ik bedoel Devnagri!

Op een warme zondagmiddag, eind juli, stond ik voor de grote eiken deur van het Sarnamihuis. Ik had een keuze: de hoek omgaan en de stad in om een terrasje te pakken, of meer te weten te komen over de oorsprong van het Devnagri. Ik besloot voor het laatste te kiezen.

Het begon met een hartelijk ontvangst. Ik kreeg een sticker met mijn naam erop. Daarnaast kreeg ik ook een envelopje die erg dik aanvoelde. Met een snelle blik zie ik kleine vierkante stukjes papier met allerlei vreemde tekens erop.

Als ik beter in het envelopje kijk, staat er op elke snipper een letter van het Hindi-alfabet, zoals ik die jaren terug tijdens Hindi-les had geleerd. In mijn andere hand neem ik een rood katoenen zakje met wat Hindoestaanse lekkernij (sew) in ontvangst.

Bij binnenkomst

Geluiden van klassiek Indiase muziek vulden de ruimte. Toen me omdraaide zag ik een live band. De muziek was mooi en droeg bij aan de sfeer. De ruimte was redelijk vol. Van de vier grote tafels, was er ééntje nog halfleeg.

Na een welkom van de secretaris van Pracharika, kregen we een korte rondleiding door het Sarnamihuis. Het Sarnamihuis heeft veel te bieden. Helaas liepen de vertellingen van de gids kriskras door elkaar. Dat maakte het voor mij verwarrend.

Toen begon de introductie van het Devnagri. Kort samengevat is dit het schrift waarin het Hindi geschreven wordt. Voor een buitenstaander kan dit op het eerste gezicht net zo onbegrijpelijk zijn als Chinees. Het lijken rare tekens, maar langzamerhand gaat er een nieuwe wereld voor je open.

Het alfabet

Pandit Mahesh gaf een introductie en vertelde over de totstandkoming van de hedendaagse Hindi-taal (geproken) en het Devnagri, het schrift. Dat was wel interessant om te weten. Wat echt een verassing was, was dat het niet eens een alfabet is, maar een serie van klanken die omgezet kunnen worden in tekens.

Het Devnagri kent naast klinkers en medeklinkers ook de matra’s, waarmee een klinkerklank aan de medeklinkers gekoppeld wordt. Daarnaast maakten we kennis met halve lettergrepen, een hoofdstuk die ik nog steeds niet onder de knie heb gekregen.

Het eten

Een klein uur later werden we meegevoerd naar de kerker van het museum. Geheel volgens een oud Hindoestaans/Surinaamse traditie, namen we plaats op een rieten mat en kregen we zwarte linzensoep (daal), rijst en pompoen (kohra) op een waribongblad –familie van het bananenblad- geserveerd.

Het bracht mij naar de vertellingen die ik zo nu en dan van mijn tantes te horen krijg. En ze hebben gelijk, het is heerlijk om op een waribongblad te eten. Met een volle maag begonnen we aan het tweede gedeelte: je eigen naam spellen en dat in het Devnagri. Het idee was leuk, maar voor mij werd het iets te langdradig.

Elke keer als ik even naar buiten keek, lonkte de warme zon en in mijn hoofd werd het beeld van een glas ijskoude cola groter en groter.

De middag werd afgerond met wat muziek, wat netwerken en een klein aandenken in de vorm van een bioscoopbon.

Monique puzzelt met
Hindi-letters

Al met al was het een leuke en geslaagde opzet van een gewaagd onderwerp. Ik heb zeker geen spijt van mijn keuze om de hete zondagmiddag op deze originele wijze door te brengen. En het terrasje achteraf was meer dan verdiend.

Door: Monique Ramkisoen